Gelin Pınarı veya diğer adıyla Gençlik Şelalesi Nazimiye ilçesinin kuzeyinde, Nazimiye ilçesine 13 km. uzaklıktaki Dereova bucağının yanında bulunmaktadır. 30-40 m. yükseklikteki kayalardan sarkıtlar ve dikitler yaparak ince ince akan sular, alışılmış bir şelale görünümünün dışında buraya bir efsane havası vermektedirler. Yazın bunaltıcı sıcağında şelalenin 50 m. yakınına varıldığında bir anda bir anda sanki binlerce vantilatörün çalışarak meydana getirdiği bir serinlik insanın bedenini sarar. Kayalardan aşağıya iplik iplik akan suların gerek sesi, gerek serinliği ve gerekse manzarası görülmeye değer bir tabiat harikasıdır. Buranında kendisine özgü efsanesi şöyledir:


Bu yörede yaşayan ailelerden birinin genç oğlu ile genç kızı evlendirilir. Yeni gelin yöre adetlerine göre belli bir süre evde kaldıktan sonra, bir gün kaynanası kendisine:

-Hadi gelinim. Şu bakracı al. Sağım yerine getirilen hayvanlarınızı sağ ve sütü al getir, der.



Gelin bakracı alır. Köyün diğer genç kızları, gelinleri gibi oda sağım yerine gelir ve kendine ait bütün sütlü hayvanları sağar, bakracını sütle doldurur. Ancak en son sağdığı kara keçi birden ayağını vurur. Süt dolu bakracı devirir, süt akar, gider. Gelin birden şaşırır, çok üzülür. Ağlamaya başlar. "Daha yeni



gelinim.Bana elinden iş gelmez, beceriksiz gelin diyecekler. Benimle alay edecekler diye sızlanır ve bir yandan da kara keçiye beddualar yağdırır. O sırada gelinin geciktiğini gören kaynana, yüksekçe bir yere çıkarak acele gelmesi için gelinine seslenir. Gelin mahcup ve üzgün bir şekilde, önündeki boş bakracı, boş




götürmektense yaradana sığınarak yanındaki pınardan su ile doldurur ve ağzına da bir bez kapatıp, o şekilde getirip sepetin altına koyar. Bir müddet sonra sütü kaynatıp mayalamak için,bulunduğu yerden almaya gelen kaynana, bezi kaldırdığında bakracın içindeki su süt olmuştur. Bir kenarda durarak olanları


üzüntü ile seyreden gelin, kendisini mahcup etmediği için Tanrıya şükreder. O gün, bugündür bu pınardan akan sular koyunlar sağılmaya başlandığında, süt renginde akarlar. Koyunların sütü kesilince de tekrar tabii rengine dönerler

MUNZUR DAĞLARINDA GÜLABİOĞULLARI

Biz Gülabioğulları olarak yüzlerce yıl var olmuşuz,var olduğumuz sürece Munzur Dağlarına
yaslanmış,kaçınca Munzur Dağlarına saklanmış,kızınca Munzur Dağlarına çıkmışız.Munzur
Dağlarını yoldaş edinmiş,sırdaş bilmişiz.Munzur Dağları daha bir dost görünmüş gözümüze
yüksekliğinden midir bilinmez ama Munzur Dağlarını daha bir yüce bilmişiz.Munzur Dağı öyle
haşin bir dağdır ki ezelden beri isyancıların doğal kalesidir ve özündedir kendisine sığınan
hiçbir isyancıya ihanet etmemiştir.Dolayısıyla Munzur Dağı dağların en delikanlısıdır.

Belki Anadolu'nun,Munzur Dağlarının dağlık coğrafyasıdır bizi burda yurt edinmeye iten
sebeplerden birisi,yoksa niye daha doğuda durmamışız yada batıya gitmemişiz.1938-1947 yılları
arasında Malkara'da 9'sene sürgünde kaldığımızda daha fazla dayanamayıp Munzur Dağlarının
eteklerindeki Brastik köyümüze tekrar geri dönmüşüz.

Munzur Dağları güven vermiş bize ve biz Munzur Dağlarını çok sevmişiz.Güneş'in
kutsal,Rüzgar'ın asi olduğu,ateşin suyla söndürülmediği,insanların savaşlara,isyanlara
ve sürgünlere mahkum edildiği,Kartal'ların doruklarına yuva yaptığı,yaz sıcağında karları
erimeyen,geçit vermeyen,yol kesen,Munzur Çayı'nın aktığı,Fırat Nehri'nin geçtiği,Gülabi
Ağa'nın Dersim'den çadır ile gelip Brastik köyünü kurduğu ve burayı torunlarına ebedi yurt
olarak bıraktığı,Halil Ağa'nın değirmen yaptığı,Aziz Ağa'nın Kıratını şahlandırıp etrafa
hükmederek yiğitliği ile nam saldığı,Hanım Ağa'nın "Kemah'lıların Çay Sevgisi" öyküsünü
söylediği duman duman pare pare Munzur Dağları için ağıtlar söylemiş,hüzünler beslemiş
ve türküler yakmışız.

Munzur Dağları Brastikli Baba Halil için oğlu Aziz,oğlu Aziz için baba Halil gibi,Anne Hanım için
kızı Hazal,kızı Hazal için anne Hanım gibi görünmüş bu Gülabioğullarının gözüne ve gözümüz hep
o başı dumanlı Munzur Dağlarında dolanmış.Gözümüzün yükseklerde olmasından değil elbette
gurbetten yada sıladan bir haber beklerken burkulan yüreğimiz belki sükun bulur diye bakmışız
başı dumanlı Munzur Dağlarına.

Munzur Dağlarının eteklerindeki Brastik Köyünde Kartal'ların havalanıp Gülabi'nin inadındaki
Aziz'in cesaretindeki Misafirperver insanların Güneş'in altında toplanıp güne Tandır Ekmeği
Tulum Peyniri ve Filiz Çayı ile Merhaba dediği sabah başlamıştır.

Biz Gülabioğulları olarak,Anadolu'nun Yiğit evlatları olarak Munzur Dağlarına ne kadarda
benziyoruz değilmi.

Bizi bilenler biliyor,bilmeyenler her zaman bildi "Munzur Dağları ses verdiği zaman".

İbrahim SEVİNDİK
Herkese Sevgiler