Nazan Bekiroğlu yazıları - Nazan Bekiroğlu cümleleri - Nazan Bekiroğlu kitaplarından alıntılar



……

Cennet: kaybettiği

Havva: bulamadığı

Yıllarca Adem Havva’yı aradı.

Hiç pişman olmadı, hiç şikayet etmedi.

Kalbi hiç kaymadı, güveni hiç sarsılmadı.

Yoruldu ama yolundan dönmedi.

~ ~ ~

Bütün yorgunlukları arkasında bırakmış,

aşılmaz zannedileni aşmakla onanmış

Bir kere değil çok kere, bir şeyle değil çok şeyle sınanmış

Bir dünya yolculuğu geçmişti üzerinden Adem’in.

Ama belli ki cennet bir kere yitirilse bile kazanılabilir bir şeydi.

Baştan ayağı dikkat kesildi Adem ve Havva’yı bekledi.

Belliydi Havva’nın geleceği, gelmeyecek olan böyle beklenmezdi.

Bir rayiha gibi içine düşen umutla Adem:

“bekliyorum öyleyse gelecek” dedi.

Bu kadar çok çağırdığı için.


Bir devri kapadığını, bir devri açtığını fark etti.

Ân geldi;

Adem, Havva ile iki dünyanın birleştiği yerde bir araya geldi.

Gelen Havva değil, yitirilmiş cennetti..


*****

Elif...Mim...ve Nun
Gayrısı sükûn...


*****

"İstanbul sokaklarında korku
kol gezmeye başladı.

Nerdesin?

İçimde yankılanan isimle sin!
Kalıcı mısın gidici misin sin?
Öfkem de rızam da

Kaderim sin!"

*****

..
''bir kalb için ne kadar cok acı...ben katibü'l esrarım.kalpler kuşanırım,sevdalar alırım,uçurum kenarları bu yüzden rüzgar ve ölüm kokar.bu yüzden kendi yazdıgım sonunda dönüp dolaşıp bana geliyor.
bütün anlamlara bitişik anlamı cözünce,bilince bilmenin bilincini,ademe öğretilen isimlere dönüşüyor bütün sözler neticede.
hasretle baslayıp vuslatla bittiğinde hikaye;tüm yaşananlar tabiri sonraya bırakılmış bir rüya gibidir.bu dünyada aksa da nil,cennetten cıkan dört ırmaktan biridir.
degil mi ki ben katib -el esrarım.kimi yazarak öldüm kimi ölerek yazdım.
konan göcer,
dogan ölür elbet.
ırmak denize ,deniz ırmaga kavuşur sonunda.RUH KAYNAGINA KAYNAK DA RUHUNA MUHTAC DEGİL Mİ ŞUNUN ŞURASINDA...



*****

''...oysa sevmek,en fazla neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir.her aşk O'na cıkar sonunda.O'ndan başkasını sevmek imkansız gibidir.
seven sevdiğini neden sevdiğini bilse de bu böyledir,bilmese de bu böyledir''


*****

"kapat gözlerini önce. ve hadi aç şimdi kendi içine. değil mi ki, ''aslolan gözlerin kapalıyken yaşadıkların''. hala en güzel hikayeleri dünyalar bir araya gelse anlamayacaklara mı anlatmaktasın? ve sen hala sağırlar ordusuna senfoniler mi çalmaktasın? ne seni hazmedebilen ne de senin hazmedebildiğin bir alemde için sızlıyor, biliyorum. içine bak, imkansız bir şey olmadıgını göreceksin. kapat gözlerini gitsin. ama aç kendi içine.."


*****

hayat bir denizdi çokca kalbini kalemle ve yazıyla yormuş kişiler için...

duracağı günü bilmeden denizde yol alırdı her kaptan ve bir yandan ağa takılanlara bakar

bir yandan altını çizdiği satırlara dalardı...

burada bir seyir defteri açıldı...altını çizdiği satırları ya da ağına takılanları yazmak isteyenler için...

ilk sayfanın ortasına kurşun kalemle şöyle bir söz yazıldı:

"Ateşi besleyen şey onu söndürebilecek şeydi aslında: Rüzgâr.."

Nazan Bekiroğlu / İsimle Ateş Arasında


*****

İnci, susuzluğuyla ağzını nisan yağmuruna açmışlığının kefaretini ve karnında inci büyütmüş olmanın bedelini "kırılmakla" ödeyen istiridyenin hakkı olmuş olmasın sakın ?

istiridyeyi kırmazsan inci çıkaramazsın!

istiridye kimin?

Denizin.

Ya deniz ?

Susalım!

-İnci Kimin Hakkı?-


*****

"Aşk çok şeymiş ama onun da mânası hâline göreymiş. Aşk olsaydı kıvamı bozulmazmış. Bir kalbi buraya, kalpsizlik toprağına savurmazmış. Onunki aşk değilmiş başka bir şeymiş. Aşk değil tenmiş. Sen değil benmiş. Sevda değil hışımmış. Belâymış. Kerbelâymış...Ve haklıymış Âdem. Haklıymış habercilerin ilki.Belâ aşktan büyükmüş.Allah hepsinden."( Lâ'dan )


*****

"Çölde gezen Mecnun bir gün çocuklar tarafından kayalara çizilmiş, kendisi ile Leylâ'nın sûretini görür. Ve Leylâ'nınkinin üzerinden bir kalem geçirir karalar onu. Görenler kınayarak, ayıp değil mi, derler, bari onunkini bırak da kendininkini sil. Âşık maşuka perdedir, diye cevap verir Mecnun. İlk bakışta, Leylâ ile kendisi arasına giren "Leylâ'nın sûreti"ni terk olarak çözümlenebilecek bu davranış, sonunda Mecnun'un Leylâ'yı da terk etmesiyle neticelenecek bir tavrın ifadesidir.

Leylâ kendi sûretine göre asıl, Mevlâ'ya göre sûrettir çünkü.

Her sûret bir önceki sûrete göre asıl, ama bir sonraki asıla göre de sûret hükmündedir. Her sûret bir önceki sûrete göre vuslat, bir sonrakine göre hasret...

Ve bu hasret mutlak olanda son bulur sadece. Çünkü orada bütün sûretler hükümsüzdür artık..."

Her şey senin için yaratıldı ama dikkat et sen her şey değilsin.
Dünya boyun eğicidir ama sen zalim efendi değilsin.
Yeterli sayıyorsun kendini kendine. Oysa hiç yeterli değilsin. Muhtaçsın, ihtiyaçsız değilsin.
Her şey senin emrinde doğru, ama amirliğe kalkışma.
Bil ki kalıcı değil geçicisin, sahip değil misafirsin. Sabit değil iğretisin.
Her ne var ki sen de, ödünçtür, senin sanma
Şımarma.
Yarı kısmın topraktır. Toprağı horlama. Dünyadan, yerine koyduğundan fazlasını alma. Onun dengesini bozma. Uyumuna musallat olma. Gülün rengiyle, sütün tavıyla oynama. Karıncanın yolunu kapama, kırlangıcın yuvasını bozma, yılanın dişini kanatma. Pınarların, nehirlerin, ince suların kurumaması için çaba sarf et. Göz kulak ol emanete. Bozma kıvamını aldığın gibi iade et.
Hava-toprak-ateş-su da insandan alacaklı. Bitkinin ve hayvanın, dağın taşın ve börtü böceğin, yaralı kedinin, hasta leyleğin, yırtıcı parsın, dayanıklı devenin de insan üzerinde hakkı, insandan razılığı vardır.

Nazan Bekiroğlu – Lâ / Sonsuzluk Hecesi