Hüzün yıldızları parlıyor yine gecemde ne tarafa çevirsem başımı
bir SEN bakıyor bana…


Ne zaman kahretse yüreğim ağlamaya susasa ve ne zaman iki damla belirse göz bebeklerimde bir SEN akıyorsun sessiz çığlıklarıyla şehri uyandıran kaldırımlara…


‘ Ne zaman seni düşünsem’ desem yalan olur… Hep aklımdasın ya! Her saniye bir SEN daha çakılıyor aklıma…


Ellerimi her uzatışımda maviye umut dilenmek için SEN batıyorsun avuçlarıma

SEN bakıyorsun bir çocuğun gözlerinde bir bebeğin kokusunda SEN kokuyorsun bir SEN seviliyorsun onca yüreğin arasından…


Her şey SEN oluyorsun da o kadar SEN bir BEN olamıyorsun sevdiğim.. Bir benim gibi sevmeyi beceremiyorsun…


Neden yağmurlara benzettim ki seni? Şimdi her yağmurda SEN yağıyorsun bu koca kente…


Sana güneşim demeseydim keşke… Her sabah yatağıma SEN vuruyorsun penceremden…


Lanet olsun! Keşke Kalbim demeseydim sana… Şimdi her an SEN atıyorsun içimde…


SEN den kurtulmanın bir yolu yok mu ? SEN imkansızsın… BEN imkansızlıklar denizinde cılız kulaçlar atıyorum hayata dair boğuluyorum arada bir… Yine de kıyamıyorum sana…


Keşke ‘Bu can seninle yaşıyor’ demeseydim sana. Şimdi her boğuluşumda SEN dirhem dirhem ölüyorsun öldürüyorsun!


Yani her şey SEN oluyorsun da o kadar SEN bir BEN olamıyorsun..!


Yaşayabilmen için benden gitmen lazım…

Yaşayabilmem için benle olman lazım…


imkansızımsın