Kolombiya ve Güney Amerika'da yaşayan kokoi zehirli ok kurbağaları, ölümcül toksinlerin taşıyıcılarıdır, ama aynı zamanda onların erkekleri de yüksek ölçüde, babalara ilgi duyarlar. Parlak ve o kadar da canlı ve renkli derileri vardır ama bu deriler zehirlidir, onların sonuç olarak, yırtıcılardan saklaması için hiçbir ihtiyacı yoktur.Kokoi zehirli ok kurbağaları o kadar rahatırlar ki, cesurca parlak renklerini reklam ederler.Kokoiler orman zeminin de kolayca görülen etrafta aylak aylak dolaşan kurbağalardır.Genç kokoiler kahverengimsi veya siyahtırlar ve herhangi bir zehirleri yoktur.

Kokoi zehirli ok kurbağaları yumurtalarını yaparaklar üzerinde korur.Yumurtadan çıkar çıkmaz babalarının derilerine salgıladığı sümüksü yapışkan ile babalarının sırtında yaşamaya başlarlar ve gelişimleri burada tamamlanır.Gelişim sürecini tamamlayan kurbağalara baba kurbağa sümüksü yapışkan salgıyı salgılamaz ve yaşama alanlarındaki suya yavru kurbağaları bırakır.
Bu süre zarfında masum olan kahverengi ve siyah derili genç kurbağalardan çok az kısmı yaşamayı başarır ve bu zaferden galip ayrılan genç kokoiler zamanı geldiğinde o renkli çekiçi derilere sahip olurlar.
Hepimiz, yılanlar ve örümceklerin zehirlerinin dramatik etkilerinden biliriz, akrepler ve iğneli vatozların yaban arıları ve kutu denizanası ve tehlikeli zehirlerinin vahşi iğneleri, ama unutmayalım bu parlak ve sevimli görünen kurbağaların salgıladığı bir gram zehirle hiçbir canlı veya insanın yaşama şansı yoktur onların deri-salgı bezlerinde bir zehri öyle güçlü taşır ki onun kuvvetini tanımlamak ifade edilemez.Zehirinden yalnızca 0,0001 gramının bir insanı öldürebileceği saptanmıştır.