Yine hüzün bulutu yükledi tümbenliğini gökyüzüne.Damla damla akıyor ellerime maviliklerin gözyaşları.
Yine aldım beni asla terk etmeyecek olan maskemi elime ve giydim gözyaşlarımla.Aynada solmuş görüntüm yanıltıyor bazen güneş benimle oynarken.
Suskun gözlerle tanışmışım farkında olmadan yine.Yanıldım yine.Ayrılan yollar beni yalnız bıraktı bilmediğim bu şehirde.Gitmek ne kadar zorsa bir o kadar zor yeniden gülmem.
Pencerelerimi kapattım dış dünyaya.Kirlendi artık nefesimle buğulanan pencerem yalanlardan.
Belki değil mutlak güneş yine oynayacaktı benimle bitmeyen oyununu.Ve ben yine aldanacaktım bana gülen yüzlere, sonra ağlayacaktım bilinmeyen geçmişime.
Yeni kurduğum bahçeye ekilmiş tohumları hüznün,ağlıyor sevdalarım.
Alışamadım geçmişimi tekrarlamaya ve öğrenemedim hala ay`ın güneş`in gölgesinde kaldığını...

alıntı