O BAYRAM BANA AYAKKABI ALMAYA KARAR VERDİLER.

Hazır ayakkabı satan mağaza yoktu şehirde.Tek ayakkabı yapan dükkanında ,ayakkabıcı ayağımı bir kartonun üzerine koydu,iyice basmamı söyledikten sonra,ağzındaki kurşun kalemi alıp,ayağımın çevresini çizdi.
O ayağımın çizildiği benim ayakkabı numaramdı..
Günlerce yeni ayakkabılarımın hayalini kurdum.Babamın anlattığına göre ayakkabılarım siyah ve bağcıklı olacaktı.
Kapının her çalınışında koştum.
Ayakkabılarım bayramdan birgün önce geldi;siyah ve bağcıklı…
O gün onları giymedim.bayram gecesi yatağımın altına yerleştirdim.
Arada bir kalkıp kutusundan çıkartıyor,yere koyuyor,yukarıdan,yandan,önden bakıp duruyordum.Parlak ve yuvarlak burnunu gecenin karanlığında kimbilir kaç kez okşadım.
Uyku girmedi gözüme.
Sabahleyin ev ahalisi kalktığında ayakkabı kutusu kucağımda sandalyede oturuyordum.
Ayakkabımı babam giydirdi.Ayağıma olmamıştı ayakkabılarım;dardı ve canımı yakmıştı.
Ama bunu babama söylememiştim.O “Sıkıyor mu” diye sordukça “Hayır” cevabını veriyordum.”dar ayağımı acıtıyor “desem geri gidecekti ve ayakkabıcının hemen yeni bir ayakkabı yapması olanaksızdı.
O bayram sabahı canım yana yana yürüdüm.
Bir süre sonra acı dayanılmaz oldu.
Dişimi sıktım,topalladım.Soranlara dizimi vurdum dedim.Ama ayakkabıların ayağımı sıktığını kimseye söylemedim.


DOĞRUSUNU SÖYLEMEK GEREKİRSE YAŞAM DAR AYAKKABIYLA YÜRÜMEK DEMEKTİR.
KİMİ ZAMAN DAR BİR MAAŞ,KİMİ ZAMAN SEVİMSİZ BİR KIŞ.
KİMİ ZAMAN BİR MEKAN DAR AYAKKABI OLUR BİZE,KİMİ ZAMAN BİR ÇEVRE,KİMİ ZAMAN BİR SOKAK YADA ŞEHİR.
KİMİ ZAMAN DOSTLUKLAR,ARKADAŞLIKLAR,BERAB ERLİKLER DAR AYAKKABIYA DÖNÜŞÜR.
KİMİ ZAMAN, ZAMANDIR DAR AYAKKABI,GEÇMEK BİLMEZ.
KİMİ ZAMAN ZENGİNLİK,KİMİ ZAMAN DA BAŞIMIZI KOYDUĞUMUZ YASTIK.
CANINIZ YANAR.TOPALLAYARAK GİDERSİNİZ.SONRADAN ÖĞRENDİM YAŞAMIN DAR AYAKKABIYLA YÜRÜME SANATI OLDUĞUNU…

alıntı